ang darker side ni Jadeite

May napanood akong korean movie. Oo, guilty pleasure ko ang panonood ng koreanovela at mga cheesy flick nila.

Ang title, “A Millionaire’s First Love”.

Hindi ko na masyado ikukuwento ang story nito dito. Tanungin nyo na lang si Repa Google. Or daan kayo sa crunchyroll. Andun yan.

Basta ang alam ko, yung babae may sakit siya. Malapit na siyang mamatay. Tapos nagkita ulet sila nung lalakeng matagal na pala nyang hinihintay.

Kung titignan mo, ang drama. Pinigil ko nga ang pagpatak ng luha ko habang pinapanood ko ito. (Nasa opisina kasi ako nun, e bawal pa man din ang streaming at pumepetiks sa trabaho)

Pero naiinggit ako dun sa babae (hindi dahil sa mamamatay na siya ha, wala naman akong suicidal tendencies…ngayon)

Naiinggit ako sa kanya kasi at least makakapagpaalam.

Naipaalala nya dun sa lalake yung nakaraan nila.

Tapos nagkaroon pa sila ng pagkakataon na i-cultivate ang relationship nila into love.

Oo, masakit na in the end, mamamatay yung girl at maiiwan yung guy dito sa mundong ibabaw.

Pero hindi naman sila pinagdamutan ng Diyos e. Ayun nga di ba, binigyan pa nga sila ng chance to experience love.

Di ba sabi, it is better to love and lost and not to love at all?

Siguro, may mahadera jan na magsasabi na, kaya nagmamagaling ako magbigay ng opinyon kasi hindi ko pa naman (at wag naman sana) maranasan ang ganung pangyayari.

Isa lang sagot ko jan… Weno ngayon???!!!!

Hindi pa naman ako mamamatay. Pero nasubukan ko na ang maghintay.

Mas masakit yung naghihintay ka sa wala. Alam mo na ngang wala, pero hindi ka pa rin tumitinag sa paghihintay mo.

Kaya nga naiinggit ako dun sa babae e.

At least bago siya mamamatay, dumating yung pagkakataong hinihintay nya. Bonus pa yung makakapagpapaalam siya.

Ako kaya? Kelangan ko bang mamamatay muna bago ka dumating?

At marinig ang paalam na hindi mo binigay nung lumayo ka?