ang darker side ni Jadeite

Napanood mo na ba yung film na Christmas Everyday?

Hindi pa? Sige abangan mo sa HBO sa December, malamang ipapalabas ulet yun…

Ganito kasi yun.

Yung film na yun umiikot sa istorya na kung saan yung bida e lagi nyang naeexperience yung Christmas Day. Kasi parang nagwish yata siya nun e, sabi nya sana araw-araw Pasko. Nalimutan ko na bakit nya ginawa yun. Pero dun sa pelikula, nagkatotoo yung wish, ayun, araw-araw Christmas.

Kung ako ang tatanungin, ang gusto ko, sana araw-araw New Year’s Day.

January 1, 2009 to be exact.

Sige isama na rin natin yung January 2 para masaya.

Yun lang dalawang araw na yun.

Paulet-ulet.

Bakit?

Sos, tinatanong pa ba yan?

E kasama kaya kita nun.

[insert blushing smiley here]

Hehehehehe.

Sweet noh?

Pucha naman kasi, grabe ka magpakilig. Halos hindi na mawala ang ngiti ko na nakaplaster sa mukha ko. Buti na lang, napipigilan ko pa, siempre, alam ko yatang ayaw mo sa masyadong showy. Ang tipo mo e yung classy at sophisticated.

Kaya ayun, kelangan ko pang magpanggap. Super effort yun. Pinigil ko ang sarili kong hindi humirit at magtatawa ng malakas. Kinalkal ko ang utak ko para lang makapagdeliver ng witty remarks. Para naman kahit papano sumagi sa isip mo na “ay, may talinong taglay din pala tong si Jadeite.”

Oo, nagpapaimpress ako sayo nun. Nagpapapansin.

Pero kasalanan mo din. (Sinisi ba?!)

Actually kasalanan ko pala…

Uminom-inom pa kasi ako.

E since ang tyan ko e super sensitive. (Tanduay lang ang nirerecognize na alak nito). Kaya ayun, nung uminom ako ng San Mig Light, naging light nga ako. Buti sana kung light na “gumaan”. E pucha yung light, e “lightheaded”.

In layman’s term, nabangag… nalasing…

Ayun, gone were the poise that I kept on establishing the moment that you arrived in the scene.

Nawala na nga ang poise, naging pasaway pa.

Yung pinaghirapan kong pagiging demure, pagiging kupal din pala ang kakabagsakan ko.

Yung pananahimik ko, at pagdeliver ng witty lines, e naging super mahadera at daig pa ang babaeng palengkera na nagtitinda ng baboy na 150 per kilo.

Anak ng teteng…

In short, nasira ang diskarte.

Hay….

Pero hindi ko pa rin ipagpapalit yung araw na yun. Wala pa rin akong babaguhin sa mga ginawa ko. Sa mga kinilos ko. Sa mga sinabi ko.

I swear, wala.

Well.. (kung meron man, e yun yung….)

Naniniwala ako sa cosmic theory. Na parang ripple effect yan. Sinong makakapagsabi na kapag hindi ako nalasing at nagbunganga nung gabing yun e, matutuloy pa rin na makausap kita?

Baka mamaya nyan, napanis lang ang laway ko. Oo nga, hindi ako nagwala, pero naging tuod naman ako.

Saklap naman.

Kaya wala akong babaguhin ni isa man sa nangyari.

Pero, kung puede iimprove, bakit hindi?

Or kung may extension ang araw na yun, eto ang gagawin ko…

Idedeliver ko ang famous line na…

“Sana ako na lang… Sana ako na lang ulet…” – Bechay, One More Chance.

Ay hindi pala yan ang sasabihin ko…

Sasabihin ko na…

“Assumptions is the mother of all fuck-ups. Hindi ako Assumptionista, pero naman, gustong-gusto ko na maging tayo na lang ulet..”

“Can we start all over again? Promise, this time around, it will be different. All I need is one chance. One chance to prove that what we used to have is the right one. We are the right one. For each other.

Can I have you back with no clauses and conditions? To borrow the words of one peyups member, with no buts, ifs or yet.

Can I just simply have you back?”