ang darker side ni Jadeite

Napapadalas yata ang pagsusulat ng emo entry ko.

Isa lang ang ibig sabihin nun, aba, si lolah, umaariba ang pagkahibang. Isusumpa ko na naman ang hormones ko. Sila na naman ang sisihin ko. Ang bongga naman kasi, lagi na lang depress-depressan mode kapag inaatake ng moodswing. I might as well smash the chainlink that hang that stupid swing…

(Ergo: Tumira ka kaya Nephrite ng anti-depressant noh?)

Alam nyo na isa sa hilig ko sa pagnenet, bukod sa pagchachat e ang pagbabasa ng mga forums at blog hopping. Kung saan-saan nga ako napapadpad e. Kaya ayun, suerte naman, alam ko na ngayon kung saan the best magdownload ng games at application sa PSP, ebooks, programs, videos, livestreaming ng mga TV series na inaabangan ko, movies pati na rin mp3.

O di ba? Ang saya?

Speaking of mp3 at videos, napanood nyo na ba ang MV ng Single Ladies ni Beyonce Knowles?

Hindi pa?

Nyeh, bakit?

Panoorin nyo dali…

Ano kamo? Link? Anak naman ng patis o… Ako nga nageffort hanapin sa youtube tapos hihingin nyo lang sa akin yung link?

Neknek nyo.

Aba, pagsumikapan nyo naman…

Pero grabe, ang ganda talaga nung MV na yun. Pucha, ang haba pala ng legs ni Beyonce??? Umaabot hanggang kili-kili!

Lumabas na naman tuloy ang pagiging Insecurita Avila ko. Anak ng teteng kasing Beyonce yan.

Ay Sasha Fierce na pala siya ngayon…

Siguro nanonood si Beyonce ng Project Runway. Tapos favorite designer nya si Christian Siriano. E siya kaya nagpauso ng “Fierce” na yan.

Enewei, hindi tungkol sa Single Ladies MV ni Beyonce ang dahilan bakit siningit ko siya dito sa entry ko.

Narinig nyo na ba yung track na Brokenhearted Girl niya sa bago nyang album?

Hindi pa rin?

Anubeh???!!! Kumukulot ang bangs ko sayo.

I-google mo pare, maniwala ka, ang ganda.

Actually pagkarinig ko dun sa song, feeling ko I punched in the stomach. Kumbaga simpleng hirit lang.

Ganun yata talaga ako e, one song could really made me feel raw and vulnerable.

Kung nung isang araw, gumawa ako ng entry based sa linya ni Papa Odie sa One More Chance, ngayon, gagawa ako ng entry based naman dun sa linya sa song ni Beyonce Knowles…

You’re the only one I wish I could forget
The only one I love to not forgive
And though you break my heart
You’re the only one
And though there are times when I hate you
Cause I can’t erase
the times that you hurt me
And put tears on my face
And even now while I hate you
it pains me to say
I know I’ll be there at the end of the day

Grabe noh? Kinakabog ako ng linyang nyan…

You’re the only one I wish I could forget
The only one I love to not forgive

Yeah, you are the person I would not want to forgive. Gusto ko pagdusahan mo yung kagaguhan na ginawa mo sa akin.

Pero ang tanga ko, how could I forgive someone who hadn’t acknowledge that all of these is his fault? No sorry could be uttered unless someone really feel the need that he has something to apologize about.

And yan, ang damot mo. You deprived me of that thing. Ang marinig ko na magsorry ka, at tanggapin mo na ikaw ang may kasalanan ng lahat.

Madamot ka.

I couldn’t say that “all is forgiven” kasi hanggang ngayon hindi ka nagsosorry…

And though there are times when I hate you
Cause I can’t erase
the times that you hurt me
And put tears on my face

Oo, ngayon I am acknowledging that a part of me is angry at you. You had caused me so much pain. A pain that I don’t think I really deserve. Kahit sabihin pa nila na karma ito sa akin.

And even if Karma is trying to punish me, I don’t think that you should be the one who would have the right to act on it.

Ilang beses na ba ako umiyak? Ilang beses na ba ako nagdrama? At bakit hanggang ngayon nasasaktan pa rin ako?

I even had wished for a selective amnesia. Gusto ko lang kalimutan ang lahat. Lahat ng pangyayaring kasama ka.

Hindi bebenta sa akin ang Memory Plus ni Kuya Kim. Ayaw ko ng maalala ang lahat lahat.

And even now while I hate you
it pains me to say
I know I’ll be there at the end of the day

And yes…

Gaga na ako, loser na matatawag or baliw na.

Pero nandito lang ako.

Not a friend nor a lover.

Pero nandito lang ako….

naalala mo nung ako andyan”
diba ikaw yung nagsabi sakin”
“na baka kaya tayo iniiwan ng taong mahal natin”
“kasi baka meron pang darating na mas okay”
“na mas mamahalin tayo”
“yung taong hindi tayo sasaktan at paasahin”
“yung nagiisang taong magtatama ng mali sa mga buhay natin”
“ng lahat ng mali sa buhay mo”

Linya ni Popoy yan…

Sino si Popoy? Sang planeta ka galing at hindi mo siya kilala?

At wag mong sabihing porinjer ka, ineng, kaya nga sa tagalog ko sinulatitech para mabroadcast na galing sa isang Pilipino ang nagsabi nyan.

Tapos may gana ka pang itanong ngayon kung sino si Popoy?

E kung makareceive ka ng roundhouse kick sa ngala-ngala gusto mo?

Napakaambisyosa.

Sino si Popoy?

O siya, siya. Sa mga Others at OP jan, si Popoy si John Lloyd “my labs” Cruz. Siya yung bidang lalake sa One More Chance.

Napanood ko kasi kagabi ang pelikulang ito. Oo, nadownload ko siya. Wag mo ng itanong kung ilang beses ko na napanood ang mobi na ito. Basta napanood ko siya sa sine, sa vcd, sa dvd at nalive stream pa. Oo ganun ako kaadik kay Lloydie.

Hindi ito mobi rebyu, hindi ko naman hilig yun. At kahit magaling akong manlait at magbigay ng puna, hindi ko binalak na gamitin ang powers ko para sa film na ito. Tsaka wala din naman yata akong magandang credibility to appoint myself as a critic. Yung One True Love nga ni Marian Rivera at Dingdong Dantes nagustuhan ko e.

Weird noh?

Balik tayo kay Popoy. (the boy, not the…..)

Enewei highway, napanood ko nga siya kagabi. E di siempre, crayola ever na naman ang lolah mo. Pang-asar naman kasi to si Papa Lloydie e. (Pero kung kaming dalawa lang, Odie ang tawag ko sa kanya, terms of
endearment kumbaga… nyak!)

Ang bigat ng hirit ni Papa Lloydie. Tumatagos. Tinignan ko nga ang likod ko sa salamin kung may tama e.

Dalang dala talaga ako sa linya nyang yan. Pucha naman, natatandaan ko, may tao akong pinagkuwentuhan tungkol jan e. Parang eto yung YM Conversation namin

Ako: Ui, 332743 napanood ko yung One More Chance kagabi
332743: Ah talaga, sino bida dun?
Ako: Si John Lloyd Cruz at Bea “nagmamaganda” Alonzo
332743: Hindi ko sila kilala…
Ako: Erghhh… Anubeh?! Hindi mo kilala si John Lloyd Cruz?!!! Karibal mo kaya siya sa akin.

(Oo, mahaderang ambisyosa ako…)

332743: Hindi kasi ako nanonood ng Tagalog Films.
Ako: Ay, ay, ay… may ganung factorial. Lumelevel up ka para maging shala-shala?
332743: Hindi naman, hindi ko lang talaga hilig manood ng ganun.
Ako: Owkei.. (Sa sarili ko: Pasalamat ka at malaki ang laban mo kay JLC in terms of of being cute… Hay…)

(Sidenote: Wag ka, nung nagpunta ako sa bahay nila, nakita ko sa gamit nya ang vcd ng Dubai at All About Love na parehong pelikula ni JLC! Depensa nya, sa Nanay daw nya yun… Ang tanong, bakit dineny mo na kilala mo si JLC??? Ui.. insecure ka noh?)

Asan na ba ako?

Ah dun sa YM Conve namin about One More Chance…

Ako: (sinend sa kanya yung quote ni Lloydie boy)
332743: Ano yan?
Ako: Sinabi yan ni Popoy dun sa film
332743: Talaga?
Ako: Yup
332743: Bakit mo sinend sa akin?
Ako: Nacapture ng linyang yan yung gusto kong sabihin sayo… Now I know why all of those relationships that I had before hadn’t work out. Kasi ikaw yung magtatama sa lahat-lahat ng buhay ko… Sabi nga sa song ng Rascall Flatts, “Bless this broken road that led me to you…”

332743: (insert smiley hugs here)

Kinilig ka??? Hindi? Adik ka siguro…

E nadramahan ka ba? Hindi rin? Double adik…

Bakit sinulat ko to?

Kasi niremind ako ng linyang yan.

Tama….

Siya ang nagtama sa lahat ng buhay ko.

Pero mali na siya yung taong darating na mas okay…

Kapag ganitong malamig ang panahon, ang hanap ng katawan mo ay init.

Kung walang human blanket, magtitiis ka sa Spiderman mong kumot. Magtatalukbong ka at magtatago. Feeling mo kasi, sinusundan ka ng kidlat. E si Papa G lang yun. Nagkokodakan sa heaven. Sabi ko nga kay Papa G kung kukuhanan nya ako ng pektuyr gamit ang SLR nya, isipin nya na mas maganda ako kung sa kanan na angle. Mas bongga daw ako dun.

Ganito talaga pag umuulan. Dalawa lang ang puedeng mangyari sa akin.

Ang magsenti.

Or maging baliw.

Puede din naman pagsamahin. Senting baliw. Dagdagan mo lang ng caffeine at neurotic na rin ako nun.

Dahil malamig ang panahon, ano pa nga ba ang masarap gawin?

Ang magbati ng itlog…
…..ng manok para ihalo mo sa Lucky Me noodles (na beef). Sasamahan mo yan ng blue skies, spring onion flavor (e samantalang ayaw na ayaw mong kumain ng sibuyas, pero kapag itong cracker na to, you made exemption).

Magkakape ka rin. Hindi lang isang beses. Kung minsan nga, umaabot ka ng hanggang tatlong tasa. Simpleng hayok lang. Bentang-benta sayo ang Nescafe 3-in-1. Nilalagay mo yan dun sa blue na tasa na may nakadrawing na Tinkerbell.

Kung nagfifeeling intelekwal ka, magbabasa ka. Nandyan naman yung kakabili mong Pugad Baboy XX (sa Airport mo pa yan binili). Pero dahil sabi mo’y parang hindi bagay ang magtawa-tawa habang masungit ang panahon, kaya ang  pipiliin mo e yung (Harlequin Blaze na may bare-chested guy sa cover) libro na nakakapagpa-emo. Ilang beses mo na ba nabasa ang Time Traveler’s Wife?

Kung ayaw mo naman malunod sa English pero gusto mo pa ring magpakasenti, bubuksan mo yung book ni Sam McBratney. Nakakatuwa talaga yung dalawang kuneho. Habang napapangiti ka sa pagbabasa, may tila kumukurot naman sa dibdib mo.

Ewan, baka nilalalanggam ka lang. Tigilan mo na kasi ang pagkain ng Blue Skies at Piattos.

Naman.

Kapag mag-isa ka lang sa kwarto at hindi ka makatulog (kasi nakabukas pa rin yung ilaw, e alam mo naman na hindi mo kayang ipikit ang mata mo kung hindi pitchblack), gagamitin mo yung PSP mo para (maglaro) para magpatugtog.

Konti lang naman ang nasa playlist mo, pero hindi ka nagsasawang marinig sila. Eto yung Top 4.

1. To Be With You – Mr. Big
2. Somewhere Over the Rainbow/What A Wonderful World – isang kanta sa 50 First Date
3. Goodbye My Lover – James Blunt
4. Better Together – Jack Johnson

Kung maumay ka man at (galabugin) katukin ka ng tao sa kabilang kwarto (na nanggigising sayo ng madaling araw dahil sa mga yabag nila sa hagdan), titigilan mo na ang sound tripping. Tutal naman, namaos na rin ang boses mo kakasabay sa mga kantang yun. Buti na lang at boses lalake ka, kaya kahit male artists ang kumanta, parang pareho lang…

Titignan mo ang cellphone mo (bago siya kasi nawala yung isa). Naalala mo na nagpaload ka ng 100pesos nung isang araw. Pero hanggang ngayon, buo pa rin siya. Wala ka naman kasing katext, wala ka ding tinatawagan. Kung tutunog man ang cp mo, galing lang yun sa pakulo ng network na ginagamit mo.

Titignan mo yung cellphone mo kasi wala kang orasan. Oo, kahit niregaluhan ka ng tatay mo ng Rudy Project, hindi mo yun ginagamit. Sa katunayan, iniwan mo yun sa bahay nyo sa Manila. Parang napakawalang kwenta mo namang anak. Hindi ka makaappreciate.

Anong oras na? Gabi na pala. Pero hindi ka pa rin makatulog. (Malamang dulot yan ng tatlong tasang kape).

Malamig pa rin ang panahon. Nakabalot ng Spiderman blanket (yung blue!) ang katawan mo. Nagbukas ka ng kompyuter. Teka, hindi na nga pala umaabot ang wifi signal sa bahay nyo. Paano ba yan, loss ang pangarap mong magchat sa YM, maglivestreaming at magcheck ng horoscope mo sa MSN.

Meron ka nga palang mga dvd. Yun na lang ang panonoorin mo.

Weird ka din, umiiyak ka sa isang episode ng How I Met Your Mother at pati na rin sa Reaper. E parehong comedy yun. Tapos tiim-bagang ka habang pinagpipilian mo kung isasaksak mo ba ang “The Illusionist” o yung “The Eternal Sunshine of the Spotless Mind”.

Iba talaga ang nadadala ng lamig ng panahon. Iba talaga kapag umuulan.
Naaalala mo kasi siya.

Hindi dapat ito ang entry ko, kaya lang, yung topic na naisip ko na isulat, mejo ayaw ko munang pag-usapan. And nahihirapan akong ikuwento yun, parang hindi ako makahanap ng angkap na salita para ipaliwanag ang bagay na yun. So iniba ko na lang.

Pasyensya na ha.

Simula ng bumalik ako para mamundok, napapansin ko lalo akong nagiging Emo. Ewan, siguro kasi kakaunti yung taong nakapaligid sa akin at napapadalas ang pagiging mag-isa ko. Naliligo naman ako araw-araw. Nagpapabango naman. Naghihilod. Gumagamit ng shampoo, conditioner, sabon, bath salt, body wash, facial wash, bath oil, lotion, nagtotoothbrush at nagmomouth wash, araw-araw na nagpapalit ng damit pero ganun pa rin.

Hindi naman ako nangangagat. Mejo nababawasan din ang panglalait ko. Mejo on silent mode ang drama ko kasi pinapractice ko yung mantra na “kung wala kang magandang sasabihin sa kapwa mo e itikom mo na lang ang bibig mo”. So kung titignan, lumelevel naman ang pagiging friendly ko.

Pero simula ng bumalik ako dito, parang ang daming nagbago.

Bukod sa palagi kong pag-iisa, feeling ko hindi na rin ako makajive sa ibang mga kasama ko dito. OP kumbaga. Hindi ko na masyado masakyan ang mga hirit nila. Kung minsan nga mas gugustuhin ko pa na magkulong sa bahay kesa mag ubos ng oras kausap sila.

Kanina sinabi ko na friendly ako.

Totoo naman yun.

Pero ako yung tipo ng tao na hindi ko ipipilit yung sarili ko sa iba. Kung ayaw sa akin, e di fine. Nabuhay naman ako ng xx years na hindi ko kayo kilala. Hindi nyo hawak ang hininga ko, at hindi rin naman kayo ang nagtatago ng kaldero ng kanin namin, so wapakels nalang kung hindi nyo ko pansinin.

Simple lang di ba.

Walang pilitan.

So wala ding plastikan.

Pero siempre naalala ko lang yung time na feeling ko bida ako palagi.

Madaming kaibigan. Daming nakikihalubilo sayo. Lagi ka nalang center of attention. Inaabangan nila palagi ang mga kuwento mo. Hindi mo nasusubukan kumain magisa during lunch break, lagi kang may kasabay sa pag-uwi at kung minsan maglalambing pa sila sayo na magpasleep over ka para makapanood kayo ng dvd at magchikahan magdamag.

Nakakamiss din siempre.

Ngayon, goodluck na lang kung may marereceive kang text sa kanila para sabihin nila na nauwi na sila sayong pumasok, or naarrange na nila ang susundo sayo sa Airport pabalik sa site. Suerte mo na rin kung inalok ka nilang kumain ng marang or iYM na may chocolate daw sila, kasi napadaan ka sa workstation nila, ang panget nga naman ng attitude na lalabas sa kanila kung hindi ka nila yayayain, baka masabihan mo pa silang kupal.

Nakakamiss talaga yung maraming kaibigan.

Pero kaibigan nga ba talaga silang matatawag????

Ayaw ko na lang sagutin yan…

Ako yung tipo ng taong madaling magtiwala.

In short, uto-uto.

Maniwala ka man o hindi, kapag kaibigan kita, ipapakita ko ang katawan kaluluwa ko sayo. Ayaw ko kasi ng pretensions e. Gusto ko may transparency. May honesty. Ganun ako.

Sabi ng iba, mali daw yun. Naabuso ang katangahan kabaitan ko.

Pero sabi ko, hindi naman isyu sa akin yun.

Ang sa akin, kung hindi ka magiging totoo sa akin, wala na akong magagawa. Sabi nga nila, your only responsibility is the act that you show to the other people.

So bakit sinasabi ko to?

Wala ulet.

Mejo weird ang line of thought ko e.

Actually namimiss ko yung isang kabigay ko.

Si Lady Gishi.

Ngayong ko lang nalaman na nagresign na pala siya dito. Ayaw na nyang umanib sa amin.

Sayang hindi man lang kami nagkausap. Hindi man lang nakapagsabi ng paalam.

Isa pa man din siya sa mga taong pinagkatiwalaan ko e.

Kaso…

Basta ganun na lang.

Sa muling pagkikita na lang mare.

Samahan mo ako ulet magpahula.

At manahimik ka sa isyu tungkol dun sa…

At sa…

At sa…