ang darker side ni Jadeite

Hindi ko alam kung hanggang ngayon para sa akin hindi pa rin tapos ang lahat…

Ayoko namang maghanap ng closure. Ang pathetic naman yata nun.

Pero nahihirapan akong hindi lumingon at kalimutan ang lahat.

Ayokong isipin na unfair ang buhay. Na while I am suffering in silence, you are moving on and the last that I heard, it seems that wonderful things are coming in your way.

Samantalang ako, eto, nilalait dahil sa pimple nursery ko, ang weight gain ko at hindi pa ako makahanap ng mas magandang trabaho.

Feeling ko din kumokonti ang mga kaibigan ko na willing na makinig sa akin at intindihin ang kalagayan ko.

Mas madalas nga e mag-isa na lang ako ngayon.

Pero in fairness naman hindi ako depress. I have to admit na feeling ko kung minsan parang may kulang and that I am subjecting myself to the monotony. And that it seems I am just here, wishing that something good will happen.

Kaso wala.

Nagawa ko namang idivert ang atensyon ko sa ibang bagay. Nakakapagbasa pa rin ako ng ebook. Wala kasi akong pambili ng mga libro e, kaya dinadownload ko na lang. Reliable naman yung mga sites na pinagkukunan ko e.

Nawiwili din ako manood ng dvds at mga US TV series. Siguro, you might find it weird na I am hook in watching Gossip Girl, Project Runway at America’s Next Top Model. Alam mo kasing hindi ako girly-girly. In my defense (at kung kelangan naman talagang bigyan ng katwiran..), siguro I just want to push the creative button in me. Or gusto ko lang talaga makaappreciate ng beauty. (Wag kang mag-alala hindi naman ako nagiging obit kahit marami ang nag-aassume na ganun nga ako)

Tsaka kinocompensate din naman yan ng pagiging adik ko sa CSI: LV, CSI: NY, Criminal Minds at Dexter. Oo, crime series.

O kaya naman e yung medical dramas katulad ng House:MD at Grey’s Anatomy.

Wag mo ng itry ipsychoanalyze kung bakit mahilig ako sa mga ganyan. Baka isipin mo na I am aspiring to be a misogynistic fashionista criminalist. Hindi ganun yun. TV addict lang talaga ako.

Marunong na rin ako magluto kahit papano. In fairness, impluwensiya mo yan. Nakakahiya kasing isipin na mas marunong ka sa akin samantalang ako ang babae. Oo, totoo na mas maraming male chef katulad ni Bobby Flay at yung matabang lalake na lagging nakaCrocs na lagging nananalo sa Iron Chef America. Pero feeling ko, mas gugustuhin ko na sundin ang yapak si Ina Garten na si Barefoot Contessa. Kung hindi puede, kahit maging friend lang ako ni Ina, ng kahit papano e mayaya naman nya akong kumain sa bahay nila. Lagi kasing masarap ang niluluto nya e.

So wag ka ng magtaka sa weight gain ko. May positibong resulta pa rin naman yun. Ayan at kahit papano, kung maisipan ko na mamuhay mag-isa, hindi naman ako malalason kakain ng sardinas at noodles.

Yung pimples, ah eh, sabi ni Dok, stress at puyat daw yun. Hindi naman ganun kastressful talaga ang work, pero alam mo din na worrier ako. Lahat para sa akin big deal, kaya siguro the chronic look of panic into my face is so common na. Wala ng nagtataka. Yung puyat, ewan, epekto siguro ng patuloy kong paglaklak ng kape. Kaya nga naiisip ko din na kung magkakapera ako ng malaki-laki, coffeeshop na may bookstore ang pangarap ko na negosyo.

Siyanga pala, may PSP na din ako. Natapos ko na yung Loco Roco. Oo, pambatang laro lang ang kaya ng powers ko. Iniiwasan kong laruin ang God of War, at Crisis Core kasi bumabalik ang pagiging baliw ko. Tsaka lagi pa akong nagmumura kapag yun ang nilalaro ko. Lagi ko pa man din katabi ang pamangkin ko. Kaya nung minsan, narinig ng nanay ko na nagsalita ng Leche at Pucha ang pamangkin ko, isang masamang titig lang ang binigay ni Mother Superior.

Ang tagal ko ng naghahanap ng mas magandang work. Sana yung nasa Manila naman. Para kasama ko na yung family ko. Nahihirapan na rin ako na hindi sila kasama. Baka kinakarma ako dahil sa paulit-ulit kong pagtanggi sa mga oppurtunities noon. Ayaw ko kasing mawalay sa tabi mo e….

Pero sana naman, makahanap na ako. Gusto ko ulet mag-aral. Gusto ko din mag-abroad. Parang adventure. Baka makatulong ang change of pace at scenery sa akin…

Hindi naman talaga unfair ang buhay. Well, sige na nga, unfair na kung unfair. Pero feeling ko mas unfair ka.

Oo, unfair ka.

Uulitin ko, unfair ka.

Pinipilit kong mamuhay na wala ka na sa tabi ko. Na lahat ng mga inimagine ko na puede nating gawin e wala na. Hindi ka na dapat kasama sa mga pangarap ko.

Pero bakit ganun, lagi pa rin kitang naaalala? Ang tagal na nung araw na gumuho ang mundo ko. Mahigit 3 buwan na. Pero hanggang ngayon apektado pa rin ako.

Kapag lumalabas ako ng bahay sa Manila, iniisip ko kung paano kung magkita tayo? Iniisip ko pa lang, ninerbyos na ako. Baka kasi  magwaka ako at gumawa ng eksena kung makita kita . Baka kabugin ko ang katarayan ni Gladys Reyes. Pero mas natatakot ako na maging Judy Ann Santos ako at maiyak ako kung makita kita.

Pero alam mo kung saan ako mas natatakot? Mas natatakot ako dun sa magiging reaksyon mo kung makikita mo ko. Parang hindi ko yata kakayanin na malaman na magagawa mo akong iignore or balewalain or worse tawanan kapag nagkita tayo…

Ilang lingo na lang, bertdei mo na. Makakaya ko kayang batiin ka? Pero malamang hindi. Kung yung bertdei ko nga kinalimutan mo e. Gantihan na lang.

I know that you had already moved on and possibly are now happy with her…again.

As weird as it may sound, I am happy knowing that.

But please, for my sake, both of you; don’t try to include me in your lives right now.

Hindi ko kaya.

Oo, madrama na kung madrama. Pero wag na lang.

Sampal naman na sa pagmumukha ko yun e.

I don’t think I want to cultivate the masochism in me.

Wag nyo nang ipagduldulan sa akin na masaya na kayo habang ako e miserable pa rin.

Please spare me even a small amount of dignity.

Allow me to wallow in my misery on my own, not with the two of you hovering in my back.

Don’t be too cruel. Sabi dib a be kind to animals?

If you want, you could classify me as that, just as long, both of you stop.