I love you. And not, not in a friendly way, although I think we’re great friends. And not in a misplaced affection, puppy-dog way, although I’m sure that’s what you’ll call it. I love you. Very, very simple, very truly. You are the epitome of everything I have ever looked for in another human being. And I know that you think of me as just a friend, and crossing that line is the furthest thing from an option you would ever consider. But I had to say it. I just, I can’t take this anymore. I can’t stand next to you without wanting to hold you. I can’t, I can’t look into your eyes without feeling that, that longing you only read about in trashy romance novels. I can’t talk to you without wanting to express my love for everything you are. And I know this will probably ruin our friendship but I had to say it, because I’ve never felt this way before, and I don’t care. I like who I am because of it. And if bringing this to light means we can’t hang out anymore, then that hurts me. But God, I just, I couldn’t allow another day to go by without just getting it out there, regardless of the outcome, which by the look on your face is to be the inevitable shoot-down. And, you know, I’ll accept that. But I know… I know that some part of you is hesitating for a moment, and if there is a moment of hesitation, then that means you feel something too. All I ask, please, is that you just, you just not dismiss that – and try to dwell in it for just ten seconds. There isn’t another soul on this fucking planet who has ever made me half the person I am when I’m with you, and I would risk this friendship for the chance to take it to the next plateau. Because it is there between you and me. You can’t deny that. Even if, you know, even if we never talk again after tonight, please know that I’m forever changed because of who you are and what you’ve meant to me, which – while I do appreciate it – I’d never need a painting of birds bought at a diner to remind me of.

Hindi pa? Sige abangan mo sa HBO sa December, malamang ipapalabas ulet yun…

Ganito kasi yun.

Yung film na yun umiikot sa istorya na kung saan yung bida e lagi nyang naeexperience yung Christmas Day. Kasi parang nagwish yata siya nun e, sabi nya sana araw-araw Pasko. Nalimutan ko na bakit nya ginawa yun. Pero dun sa pelikula, nagkatotoo yung wish, ayun, araw-araw Christmas.

Kung ako ang tatanungin, ang gusto ko, sana araw-araw New Year’s Day.

January 1, 2009 to be exact.

Sige isama na rin natin yung January 2 para masaya.

Yun lang dalawang araw na yun.

Paulet-ulet.

Bakit?

Sos, tinatanong pa ba yan?

E kasama kaya kita nun.

[insert blushing smiley here]

Hehehehehe.

Sweet noh?

Pucha naman kasi, grabe ka magpakilig. Halos hindi na mawala ang ngiti ko na nakaplaster sa mukha ko. Buti na lang, napipigilan ko pa, siempre, alam ko yatang ayaw mo sa masyadong showy. Ang tipo mo e yung classy at sophisticated.

Kaya ayun, kelangan ko pang magpanggap. Super effort yun. Pinigil ko ang sarili kong hindi humirit at magtatawa ng malakas. Kinalkal ko ang utak ko para lang makapagdeliver ng witty remarks. Para naman kahit papano sumagi sa isip mo na “ay, may talinong taglay din pala tong si Jadeite.”

Oo, nagpapaimpress ako sayo nun. Nagpapapansin.

Pero kasalanan mo din. (Sinisi ba?!)

Actually kasalanan ko pala…

Uminom-inom pa kasi ako.

E since ang tyan ko e super sensitive. (Tanduay lang ang nirerecognize na alak nito). Kaya ayun, nung uminom ako ng San Mig Light, naging light nga ako. Buti sana kung light na “gumaan”. E pucha yung light, e “lightheaded”.

In layman’s term, nabangag… nalasing…

Ayun, gone were the poise that I kept on establishing the moment that you arrived in the scene.

Nawala na nga ang poise, naging pasaway pa.

Yung pinaghirapan kong pagiging demure, pagiging kupal din pala ang kakabagsakan ko.

Yung pananahimik ko, at pagdeliver ng witty lines, e naging super mahadera at daig pa ang babaeng palengkera na nagtitinda ng baboy na 150 per kilo.

Anak ng teteng…

In short, nasira ang diskarte.

Hay….

Pero hindi ko pa rin ipagpapalit yung araw na yun. Wala pa rin akong babaguhin sa mga ginawa ko. Sa mga kinilos ko. Sa mga sinabi ko.

I swear, wala.

Well.. (kung meron man, e yun yung….)

Naniniwala ako sa cosmic theory. Na parang ripple effect yan. Sinong makakapagsabi na kapag hindi ako nalasing at nagbunganga nung gabing yun e, matutuloy pa rin na makausap kita?

Baka mamaya nyan, napanis lang ang laway ko. Oo nga, hindi ako nagwala, pero naging tuod naman ako.

Saklap naman.

Kaya wala akong babaguhin ni isa man sa nangyari.

Pero, kung puede iimprove, bakit hindi?

Or kung may extension ang araw na yun, eto ang gagawin ko…

Idedeliver ko ang famous line na…

“Sana ako na lang… Sana ako na lang ulet…” – Bechay, One More Chance.

Ay hindi pala yan ang sasabihin ko…

Sasabihin ko na…

“Assumptions is the mother of all fuck-ups. Hindi ako Assumptionista, pero naman, gustong-gusto ko na maging tayo na lang ulet..”

“Can we start all over again? Promise, this time around, it will be different. All I need is one chance. One chance to prove that what we used to have is the right one. We are the right one. For each other.

Can I have you back with no clauses and conditions? To borrow the words of one peyups member, with no buts, ifs or yet.

Can I just simply have you back?”

Kung siguro pinayagan pa ako ng waiter na magorder ulet ng isa pang San Mig Light na nilalaklak natin nung last time na magkasama tayo malamang tumaas na ang level ng alcohol intoxication lakas ng loob ko.

At kumapal na ang mukha ko. (Pero come to think of it, feeling ko nga nangangapal na ang pisngi ko sa sobrang kabangagan)

E di sana hindi lang shameless casual flirting ang ginawa ko.

Sayang sana kinalimutan ko muna ang pagiging mapride ko.

Sana tinapon ko na lang sa basurahan yung hiya at pademure effect na drama ko.

E kaso hindi e.

May nalalaman pa akong rejection-phobic ako.

Actually hindi naman totoo yun.

Hindi ako takot sa lahat ng klase ng rejection.

Sa rejection mo lang.

Dati pa akong ganyan. Takot na takot ako na hindi ko mameet ang expectations mo. Most of the time, hindi ko nga talaga maabot. Kaya nga disappointed ka palagi sa akin e.

Kaya siguro hindi I give you up before. Hindi pa kaya ng powers ko na labanan yung insecurities ko sa katawan. Kulang pa ako sa pagmamature.

Hanggang ngayon iniisip ko hindi pa rin tayo bagay. Natatakot pa rin ako na I will fall short with your standards. Natatakot ako na makita na naman yung disappointments at frustrations mo.

Pero kung sasabihin mo na bibigyan mo ako ng chance….

Ay Sir Koya, maniwala ka, gagawin ko ang lahat. Aayusin ko talaga to ng bonggang-bongga.

Pero nagpapasalamat ako kasi naging dahilan ka para maging masaya ako ulet.

Na isipin ko na maganda ang pasok ng 2009 para sa akin.

Hanggang ngayon hindi pa mawala yung ngiti sa mukha ko, hanggang ngayon, iniisip ko lang yung mga moments natin e kinikilig pa rin ako.

Narealize ko na in fairness at in fairview, kaya pa rin pala kitang landiin…

Hahahahaha…

Salamat dahil hindi mo na ako pinandidirihan ngayon. Dati-rati kapag may gathering ang barkada, ayaw mong tumabi sa akin. E naliligo naman ako araw-araw at never pa ako nagkaroon ng karumaldumal na amoy pero ayaw na ayaw mo akong nilalapitan.

Pero salamat naman ngayon at nagbago ang ihip ng hangin. Ang lamig nga e. Salamat dahil umupo ka sa tabi ko. Sabi ko sayo, harmless ako e. Hindi ako nangangagat… ng masakit.

Pramis, magpapapayat na din ako. Naiinggit ako kay Rockwell e. Ang bongga. Tumaas ang market value. Kung gusto mo, sayo na lang yung mawawalang taba sa katawan ko. Para naman kapag magkatabi tayo at nakatutok sa gilid natin yung aircon, kaya ng harangin ng katawan mo.

Kung problema mo ang pagkain, wag kang mag-alala. I am happy to announce na marunong na akong magluto. Hindi kita gugutumin. Basta ba pera mo ang pambili ng grocery e. Hehehehe.

Pero sa totoo lang, gusto ko na yang body frame mo. Okei na sa akin yang built na yan.

Salamat din nga pala sa sa pagpayag mo na hawakan ang mga kamay ko. Maniwala ka, nilalamig talaga ako. Siempre, pagkakataon ko na kaya nilagyan ko na rin ng malisya yun.

Sir Koya, sa palagay ko, perfect fit ang mga kamay natin. Mukhang tinadhana na yung kamay mo e nakalapat sa mga kamay ko. Maniwala ka. Kilala mo akong hindi sinungaling.

Salamat sa pagkukuwento. Sa pag-oopen up. At sa pagsabi na ang type mong babae e maputi. Sinisimulan ko na rin ang paglaklak ng glutathione at pagiwas sa araw. Konting sakripisyo lang yun in my part. Kung ikaw ba naman yung prize, hindi ako magrereklamo sa mahal na gamot na yun.

Buti na lang hindi mo sinabi na type mo e matangkad, lost na ako dyan. Hindi pa naman ako sanay magsuot ng high heel shoes…

Buti na lang din, hindi mo sinabi na ang gusto mo e bata. Actually, papasa naman ako. Mas matanda ka sa akin ng one year di ba?

At salamat din na nung sinabi mo na ang type mo e maputi e may disclaimer naman palang kasunod…

Ang sabi mo, hindi porke maputi, at napansin mo siya, liligawan mo na. Mas matimbang pa rin sayo yung personality at compatability nyo…

Salamat at binigyan mo ako ng pag-asa sa linyang yun…

Kung personality lang…

E nagustuhan mo nga ako dati e, e ano ba ako dati? Kupal. E ano ako ngayon, kupal pa rin. Walang nagbago…

Kung sa compatability…

Mahilig kang magbasa ng books, pareho tayo. Magkaiba nga lang yung genre ng binabasa natin.

Mahilig kang magbasa ng manga. Pareho pa rin tayo.

Nanonood ka ng Prison Break, House MD, at Heroes. Pinapanood ko din yan. (Hindi nga lang palagi)

Magaling kang kumanta. Magaling din ako… pumalakpak.

Sanay ka sa inuman. Ako din, kung gusto mo, magbabalik loob ako sa pagiging alcoholic ko.

May isa pa tayong common. Pero alam mo na yun. Pareho tayong may dobol.

Ang saya noh?

Marami naman tayong commonalities e. Hindi ko na lang babanggitin yung differences ha…

Ha?! Kelangan ko pa rin ienumerate?

Naman e.

O siya, siya.

Guapo ka. (Oo guapo ka. Eto naman fishing for compliment pa e)

Maganda ako… (kung ieedit ang mga pics ko sa photoshop at kelangan blurred ang pagkakakuha)

Payat ka.

Horizontally-challenged ako.

Matalino ako.

Mas matalino ka nga lang.

Tama na nga…. baka madepress ako e.

Salamat talaga ha.

Salamat kasi naramdaman ko yung concern mo sa akin. Muntikan na akong matunaw nung tinanong mo ako about my ex.

Ngayon lang ba nakarating sayo na single na ako ulet??!!! Pucha, pinakalat ko pa  man din sa tropa yun. Humihina talaga ang chismis signal ah…

Salamat sa concern. Muntikan na akong maiyak nung kinumusta mo ako. Nung tinanong mo kung ano ang nangyari.

Uulitin ko lang yung pinapresscon ko.

Tapos na yun. Pinipilit ko ng makalimot at makamove on. Okei na ako.

Mas lalo akong naging okei kasi anjan ka na…

At sana hindi ka na mawawala.

Salamat sa alam mo na. Yung pampakilig. Yung matamis na yun. Kinilig ako ng bonggang bongga. Nawala nga ang pagkalasing ko after nun e. Ay hindi pala. Nalasing pala ako lalo. Pero hindi dahil sa SanMig Light na tinitira natin. Nalasing ako sa sobrang katuwaan.

Ang korny?

Hayaan mo na. Pagbigyan mo na ako. Kinikilig e.

Salamat din nga pala at hindi ka napikon nung pinilit nilang maging labteam tayo nung gabing yun. Siyempre ako kunwari, quiet type di ba. Kunwari may mga negative reactions ako, para naman hindi masyadong halata na gusto ko ng ipagduldulan yung sarili ko sayo.

Natuwa ako sayo kasi hindi ka napikon. Hindi ka nagbigay ng pampasakit ng loob. Ngumiti ka lang. Iniimagine ko na yung ngiting yun e, sign of contemplation. Iniisip mo na what if nga noh???

Sabi mo in three years ka pa papakasal. Marami ka pang dapat na maaccomplish. May mga responsibilities at obligations ka pa na kelangan matapos.

Kung sasabihin ko na hihintayin kita okei lang ba?

Hindi naman siguro weird yun di ba.

Ang gusto ko lang naman na hingin sayo is chance.

Malay mo, baka puede. Or tayo talaga.

Bakit hindi natin subukan ulet? Marami ng nagbago sa atin. Sabi mo nga nagmature ka na. Nakikita ko naman yun.

Tingin mo ba hindi pa rin tayo bagay?

Basta wag ka muna papatol sa iba ha. Hintayin mo muna na magbago din ako for the better.

Hintayin mo muna na maging maayos din ang buhay ko.

Sige na.

May secret nga pala akong sasabihin sayo.

Alam mo na, natutuwa ako na hanggang ngayon, hindi ka pa nakakahanap ng replacement for me?

Hindi ko alam kung dahil I made so many mistakes in our relationship before at nagkaroon ka ng phobia sa opposite sex

or

sadyang mahirap akong palitan

or

busy ka masyado sa career mo.

Gusto kong isipin na nahihirapan kang palitan ako. Na hanggang ngayon may konting feelings ka pa sa akin.

Bigyan mo ako ng chance, palalaguin ko yan. Parang money tree lang.

Sir Koya, sayang talaga noh?

Sana uminom pa ako ng isang bote ng SML. Baka nasabi ko na sayo ang lahat lahat ng ito.

Papa G, sige lang…

I know, I know, jologs yung video, sorry naman dun sa ninakawan ko sa youtube, pero kung kaya nyong iignore yung video and just listen to the music, grabe, it will be worth it.

And besides, it may be cheesy but the fact remains that this is true.

So kudos sa kakesohan nito.

There’s a secret path I follow
To a place no one can find
Where I meet my perfect someone
I’ve kept hidden in my mind
Where my heart makes my decisions
‘Till my dream becomes a vision
And the love I feel
Makes him real someday

CHORUS :
Cause I know he’s out there somewhere
Just beyond my reach
Though I’ve never really touched him
Or ever heard him speak
Though we’ve never been together
We’ve nerver been apart
No we’ve never met
Haven’t foud him yet
But I know him by heart

Am I living an illusion?
Wanting something I can’t see
If I compromise, I’d be living lies
Pretending love’s not meant to be
Cause I know my heart’s worth saving
And I know that he’ll be waiting
So I’ll hold on and I’ll stay strong ’till then

CHORUS :
CHORUS :
Cause I know he’s out there somewhere
Just beyond my reach
Though I’ve never really touched him
Or ever heard him speak
Though we’ve never been together
We’ve nerver been apart
No we’ve never met
Haven’t foud him yet
But I know him by heart

No we’ve never met
Haven’t foud him yet
But I know him by heart

No we’ve never met
Haven’t foud him yet
But I know him by heart

Isa lang ang ibig sabihin nun, aba, si lolah, umaariba ang pagkahibang. Isusumpa ko na naman ang hormones ko. Sila na naman ang sisihin ko. Ang bongga naman kasi, lagi na lang depress-depressan mode kapag inaatake ng moodswing. I might as well smash the chainlink that hang that stupid swing…

(Ergo: Tumira ka kaya Nephrite ng anti-depressant noh?)

Alam nyo na isa sa hilig ko sa pagnenet, bukod sa pagchachat e ang pagbabasa ng mga forums at blog hopping. Kung saan-saan nga ako napapadpad e. Kaya ayun, suerte naman, alam ko na ngayon kung saan the best magdownload ng games at application sa PSP, ebooks, programs, videos, livestreaming ng mga TV series na inaabangan ko, movies pati na rin mp3.

O di ba? Ang saya?

Speaking of mp3 at videos, napanood nyo na ba ang MV ng Single Ladies ni Beyonce Knowles?

Hindi pa?

Nyeh, bakit?

Panoorin nyo dali…

Ano kamo? Link? Anak naman ng patis o… Ako nga nageffort hanapin sa youtube tapos hihingin nyo lang sa akin yung link?

Neknek nyo.

Aba, pagsumikapan nyo naman…

Pero grabe, ang ganda talaga nung MV na yun. Pucha, ang haba pala ng legs ni Beyonce??? Umaabot hanggang kili-kili!

Lumabas na naman tuloy ang pagiging Insecurita Avila ko. Anak ng teteng kasing Beyonce yan.

Ay Sasha Fierce na pala siya ngayon…

Siguro nanonood si Beyonce ng Project Runway. Tapos favorite designer nya si Christian Siriano. E siya kaya nagpauso ng “Fierce” na yan.

Enewei, hindi tungkol sa Single Ladies MV ni Beyonce ang dahilan bakit siningit ko siya dito sa entry ko.

Narinig nyo na ba yung track na Brokenhearted Girl niya sa bago nyang album?

Hindi pa rin?

Anubeh???!!! Kumukulot ang bangs ko sayo.

I-google mo pare, maniwala ka, ang ganda.

Actually pagkarinig ko dun sa song, feeling ko I punched in the stomach. Kumbaga simpleng hirit lang.

Ganun yata talaga ako e, one song could really made me feel raw and vulnerable.

Kung nung isang araw, gumawa ako ng entry based sa linya ni Papa Odie sa One More Chance, ngayon, gagawa ako ng entry based naman dun sa linya sa song ni Beyonce Knowles…

You’re the only one I wish I could forget
The only one I love to not forgive
And though you break my heart
You’re the only one
And though there are times when I hate you
Cause I can’t erase
the times that you hurt me
And put tears on my face
And even now while I hate you
it pains me to say
I know I’ll be there at the end of the day

Grabe noh? Kinakabog ako ng linyang nyan…

You’re the only one I wish I could forget
The only one I love to not forgive

Yeah, you are the person I would not want to forgive. Gusto ko pagdusahan mo yung kagaguhan na ginawa mo sa akin.

Pero ang tanga ko, how could I forgive someone who hadn’t acknowledge that all of these is his fault? No sorry could be uttered unless someone really feel the need that he has something to apologize about.

And yan, ang damot mo. You deprived me of that thing. Ang marinig ko na magsorry ka, at tanggapin mo na ikaw ang may kasalanan ng lahat.

Madamot ka.

I couldn’t say that “all is forgiven” kasi hanggang ngayon hindi ka nagsosorry…

And though there are times when I hate you
Cause I can’t erase
the times that you hurt me
And put tears on my face

Oo, ngayon I am acknowledging that a part of me is angry at you. You had caused me so much pain. A pain that I don’t think I really deserve. Kahit sabihin pa nila na karma ito sa akin.

And even if Karma is trying to punish me, I don’t think that you should be the one who would have the right to act on it.

Ilang beses na ba ako umiyak? Ilang beses na ba ako nagdrama? At bakit hanggang ngayon nasasaktan pa rin ako?

I even had wished for a selective amnesia. Gusto ko lang kalimutan ang lahat. Lahat ng pangyayaring kasama ka.

Hindi bebenta sa akin ang Memory Plus ni Kuya Kim. Ayaw ko ng maalala ang lahat lahat.

And even now while I hate you
it pains me to say
I know I’ll be there at the end of the day

And yes…

Gaga na ako, loser na matatawag or baliw na.

Pero nandito lang ako.

Not a friend nor a lover.

Pero nandito lang ako….

Linya ni Popoy yan…

Sino si Popoy? Sang planeta ka galing at hindi mo siya kilala?

At wag mong sabihing porinjer ka, ineng, kaya nga sa tagalog ko sinulatitech para mabroadcast na galing sa isang Pilipino ang nagsabi nyan.

Tapos may gana ka pang itanong ngayon kung sino si Popoy?

E kung makareceive ka ng roundhouse kick sa ngala-ngala gusto mo?

Napakaambisyosa.

Sino si Popoy?

O siya, siya. Sa mga Others at OP jan, si Popoy si John Lloyd “my labs” Cruz. Siya yung bidang lalake sa One More Chance.

Napanood ko kasi kagabi ang pelikulang ito. Oo, nadownload ko siya. Wag mo ng itanong kung ilang beses ko na napanood ang mobi na ito. Basta napanood ko siya sa sine, sa vcd, sa dvd at nalive stream pa. Oo ganun ako kaadik kay Lloydie.

Hindi ito mobi rebyu, hindi ko naman hilig yun. At kahit magaling akong manlait at magbigay ng puna, hindi ko binalak na gamitin ang powers ko para sa film na ito. Tsaka wala din naman yata akong magandang credibility to appoint myself as a critic. Yung One True Love nga ni Marian Rivera at Dingdong Dantes nagustuhan ko e.

Weird noh?

Balik tayo kay Popoy. (the boy, not the…..)

Enewei highway, napanood ko nga siya kagabi. E di siempre, crayola ever na naman ang lolah mo. Pang-asar naman kasi to si Papa Lloydie e. (Pero kung kaming dalawa lang, Odie ang tawag ko sa kanya, terms of
endearment kumbaga… nyak!)

Ang bigat ng hirit ni Papa Lloydie. Tumatagos. Tinignan ko nga ang likod ko sa salamin kung may tama e.

Dalang dala talaga ako sa linya nyang yan. Pucha naman, natatandaan ko, may tao akong pinagkuwentuhan tungkol jan e. Parang eto yung YM Conversation namin

Ako: Ui, 332743 napanood ko yung One More Chance kagabi
332743: Ah talaga, sino bida dun?
Ako: Si John Lloyd Cruz at Bea “nagmamaganda” Alonzo
332743: Hindi ko sila kilala…
Ako: Erghhh… Anubeh?! Hindi mo kilala si John Lloyd Cruz?!!! Karibal mo kaya siya sa akin.

(Oo, mahaderang ambisyosa ako…)

332743: Hindi kasi ako nanonood ng Tagalog Films.
Ako: Ay, ay, ay… may ganung factorial. Lumelevel up ka para maging shala-shala?
332743: Hindi naman, hindi ko lang talaga hilig manood ng ganun.
Ako: Owkei.. (Sa sarili ko: Pasalamat ka at malaki ang laban mo kay JLC in terms of of being cute… Hay…)

(Sidenote: Wag ka, nung nagpunta ako sa bahay nila, nakita ko sa gamit nya ang vcd ng Dubai at All About Love na parehong pelikula ni JLC! Depensa nya, sa Nanay daw nya yun… Ang tanong, bakit dineny mo na kilala mo si JLC??? Ui.. insecure ka noh?)

Asan na ba ako?

Ah dun sa YM Conve namin about One More Chance…

Ako: (sinend sa kanya yung quote ni Lloydie boy)
332743: Ano yan?
Ako: Sinabi yan ni Popoy dun sa film
332743: Talaga?
Ako: Yup
332743: Bakit mo sinend sa akin?
Ako: Nacapture ng linyang yan yung gusto kong sabihin sayo… Now I know why all of those relationships that I had before hadn’t work out. Kasi ikaw yung magtatama sa lahat-lahat ng buhay ko… Sabi nga sa song ng Rascall Flatts, “Bless this broken road that led me to you…”

332743: (insert smiley hugs here)

Kinilig ka??? Hindi? Adik ka siguro…

E nadramahan ka ba? Hindi rin? Double adik…

Bakit sinulat ko to?

Kasi niremind ako ng linyang yan.

Tama….

Siya ang nagtama sa lahat ng buhay ko.

Pero mali na siya yung taong darating na mas okay…

Kung walang human blanket, magtitiis ka sa Spiderman mong kumot. Magtatalukbong ka at magtatago. Feeling mo kasi, sinusundan ka ng kidlat. E si Papa G lang yun. Nagkokodakan sa heaven. Sabi ko nga kay Papa G kung kukuhanan nya ako ng pektuyr gamit ang SLR nya, isipin nya na mas maganda ako kung sa kanan na angle. Mas bongga daw ako dun.

Ganito talaga pag umuulan. Dalawa lang ang puedeng mangyari sa akin.

Ang magsenti.

Or maging baliw.

Puede din naman pagsamahin. Senting baliw. Dagdagan mo lang ng caffeine at neurotic na rin ako nun.

Dahil malamig ang panahon, ano pa nga ba ang masarap gawin?

Ang magbati ng itlog…
…..ng manok para ihalo mo sa Lucky Me noodles (na beef). Sasamahan mo yan ng blue skies, spring onion flavor (e samantalang ayaw na ayaw mong kumain ng sibuyas, pero kapag itong cracker na to, you made exemption).

Magkakape ka rin. Hindi lang isang beses. Kung minsan nga, umaabot ka ng hanggang tatlong tasa. Simpleng hayok lang. Bentang-benta sayo ang Nescafe 3-in-1. Nilalagay mo yan dun sa blue na tasa na may nakadrawing na Tinkerbell.

Kung nagfifeeling intelekwal ka, magbabasa ka. Nandyan naman yung kakabili mong Pugad Baboy XX (sa Airport mo pa yan binili). Pero dahil sabi mo’y parang hindi bagay ang magtawa-tawa habang masungit ang panahon, kaya ang  pipiliin mo e yung (Harlequin Blaze na may bare-chested guy sa cover) libro na nakakapagpa-emo. Ilang beses mo na ba nabasa ang Time Traveler’s Wife?

Kung ayaw mo naman malunod sa English pero gusto mo pa ring magpakasenti, bubuksan mo yung book ni Sam McBratney. Nakakatuwa talaga yung dalawang kuneho. Habang napapangiti ka sa pagbabasa, may tila kumukurot naman sa dibdib mo.

Ewan, baka nilalalanggam ka lang. Tigilan mo na kasi ang pagkain ng Blue Skies at Piattos.

Naman.

Kapag mag-isa ka lang sa kwarto at hindi ka makatulog (kasi nakabukas pa rin yung ilaw, e alam mo naman na hindi mo kayang ipikit ang mata mo kung hindi pitchblack), gagamitin mo yung PSP mo para (maglaro) para magpatugtog.

Konti lang naman ang nasa playlist mo, pero hindi ka nagsasawang marinig sila. Eto yung Top 4.

1. To Be With You – Mr. Big
2. Somewhere Over the Rainbow/What A Wonderful World – isang kanta sa 50 First Date
3. Goodbye My Lover – James Blunt
4. Better Together – Jack Johnson

Kung maumay ka man at (galabugin) katukin ka ng tao sa kabilang kwarto (na nanggigising sayo ng madaling araw dahil sa mga yabag nila sa hagdan), titigilan mo na ang sound tripping. Tutal naman, namaos na rin ang boses mo kakasabay sa mga kantang yun. Buti na lang at boses lalake ka, kaya kahit male artists ang kumanta, parang pareho lang…

Titignan mo ang cellphone mo (bago siya kasi nawala yung isa). Naalala mo na nagpaload ka ng 100pesos nung isang araw. Pero hanggang ngayon, buo pa rin siya. Wala ka naman kasing katext, wala ka ding tinatawagan. Kung tutunog man ang cp mo, galing lang yun sa pakulo ng network na ginagamit mo.

Titignan mo yung cellphone mo kasi wala kang orasan. Oo, kahit niregaluhan ka ng tatay mo ng Rudy Project, hindi mo yun ginagamit. Sa katunayan, iniwan mo yun sa bahay nyo sa Manila. Parang napakawalang kwenta mo namang anak. Hindi ka makaappreciate.

Anong oras na? Gabi na pala. Pero hindi ka pa rin makatulog. (Malamang dulot yan ng tatlong tasang kape).

Malamig pa rin ang panahon. Nakabalot ng Spiderman blanket (yung blue!) ang katawan mo. Nagbukas ka ng kompyuter. Teka, hindi na nga pala umaabot ang wifi signal sa bahay nyo. Paano ba yan, loss ang pangarap mong magchat sa YM, maglivestreaming at magcheck ng horoscope mo sa MSN.

Meron ka nga palang mga dvd. Yun na lang ang panonoorin mo.

Weird ka din, umiiyak ka sa isang episode ng How I Met Your Mother at pati na rin sa Reaper. E parehong comedy yun. Tapos tiim-bagang ka habang pinagpipilian mo kung isasaksak mo ba ang “The Illusionist” o yung “The Eternal Sunshine of the Spotless Mind”.

Iba talaga ang nadadala ng lamig ng panahon. Iba talaga kapag umuulan.
Naaalala mo kasi siya.